PC ve gaz
BBC’nin haberine göre 2 Mayıs 2008 tarihi itibarıyla, Küba’ya ilk bilgisayar sevkiyatı yapılmış. Fidel Castro’dan Raul Castro’ya geçen yönetim, teknoloji kullanımına daha açık bakıyor demek. Aynı haber Küba’da bugüne kadar evde bilgisayar kullanımının yasal olmadığını da bildiriyor.
Aylık geliri 20 dolar olan halkın en dandiğinden 500 dolarlık bilgisayar alabilmesi de pek mümkün değil zaten. Buna rağmen isyankâr halk, başta fuhuş olmak üzere ekstra gelir getiren işler yapıp ya da yurtdışına kaçmış akrabalarının yardımıyla bilgisayar sahibi olabiliyormuş. Yasağa rağmen! Yakalanmadıkça! Biri gammazlamadıkça!
Daha önce birkaç bin Kübalı’nın cep telefonu ve DVD gösterici sahibi olduğu bilinirken, ilk bilgisayar stoğunun ülkeye girmesiyle, mutlu azınlık sayısında bir artış sağlandığı haberi oldukça ironik geliyor. İnsan ister istemez, bunca deniz mili uzakta bile olsa “Daha neler, hâlâ böyle ülkeler var mı bu zamanda?” diyor. Biraz daha kurcalayınca, adada internet bağlantısının da sınırlı ve kontrollü yapıldığı öğreniliyor. Erişim özgürlüğü mahkeme kararlarına bağlı bir ülkede yaşadığımız için bunu çok garipsemiyoruz. Kaldı ki, Küba Hükümeti’nin bu konuda bir mazereti de var: Amerikan ambargosu... ABD denizaltı fiberoptik kabloların kullanımına izin vermediği için, uydu bağlantısı da pahalı olduğu için vs. vs.
Küba’yı gören bilir. Sayıları beş bin kadar kompradorun her imkânı vardır. Gerisi salsa, puro ve mohitoyla idare eder, beyzbol maçı seyretmeye bile gidemez. Bir başka komünist, Venezuela’nın hırçın başkanı Hugo Chavez, Küba’nın internet bağlantısı için çalışıyor ama Castro da bir taraftan ben bunu nasıl denetlerim diye teknoloji yatırımı yapıyor.
Bütün bu özgürlük kısıtlamaları Karayipler’e çok uzak bir noktadan bakıldığında anlamsız gelebilir. Bana öyle geliyor. Gelin bir de Karayipler’den buraya bakalım. Varsayalım, Belize’den kalkıp İstanbul’a gelmiş bir aile pazar günü şehri gezmeye çıkıyor. Modern metrodan yeryüzüne çıkıyor. İlk gördükleri kırmızı bayrak taşıyan bir gruba polisin gaz bombası atması oluyor. Biber gazının kokusuyla tanışıyorlar. Şişli’ye doğru yürüyorlar. Caminin orada gaz yiyorlar. Geri gidiyorlar. Gaz yiyorlar. Nereye kaçacaklarını bilemiyorlar. Sokağa girelim diyorlar bu sefer su yiyorlar. Sanki bilgisayar oyununun içinde gibi hissediyorlar kendilerini. Bütün duvarlar tuzakla örülü. Cam otobüs duraklarının ardına sığınıyorlar. Oradan bakıyorlar. Görüyorlar ki nerede beş-altı kişi varsa oraya gaz atılıyor.
O zaman ayrılalım diyorlar. Aile reisi karşı çıkıyor. Kayboluruz. Küçük çocuğun aklına geliyor. Otelin havuzuna girerim diye yanına aldığı yüzme gözlüğünü takıyor. Annesi ıslak mendille korunuyor. Ailecek güzel bir deneyim yaşıyorlar. Ve içlerinden diyorlar ki; “Daha neler, hâlâ böyle ülkeler var mı bu zamanda?”
Bu olayın ertesi günü Küba’ya ilk bilgisayar stoğu girdi. Küba’ya ilk bilgisayar stoğunun girdiğinin evveli günü de İstanbul sokaklarında Taksim’de olay çıkmaması için olay çıktı. Emniyetin elindeki biber gazı stokları eridi. Biber gazı, %10 oranında Oleo Capsicum biberinden imal ediliyor. Bu madde, evde gıda olarak kullandığımız kırmızı biberin aynısı. Üzerinde ise şunlar yazıyor: “Sadece hayati tehlike var ise kullanınız. Biber gazı hayatınızı tehdit eden saldırganların haricinde kimseye karşı kullanılmamalıdır. Hayati tehlike söz konusu olmadığı durumlarda kullanmanız suç teşkil etmektedir.” Tüp içinde senelerce etkisini yitirmiyor. Bol bol stoklanabilir yani. Aynı bilgisayar gibi, durduğu yerde bozulmuyor. Sadece modasının geçmesi tehlikesi var. Hani belki bir gün biber gazı da eskimiş bilgisayarlar gibi ıskartaya çıkarsa diye söylüyorum. Stokları dar tutmakta fayda var. Bakarsınız seneye lazım olmaz. Ola ki 1 Mayıs 2009 günü Taksim’de olaysız bir miting yaşarsak, o zaman geçen ay harcanan tonlarca Oleo Capsicum, Castro idaresinin iletişim korkusu kadar anlamsız olacak.
