Ares Paintball’dan Altuğ Bey’le görüşmeye gittiğimizde hiç duymak istediğimiz şeyler Altuğ Bey’in ağzından çıkıverdi: “Pazar sabahı saat dokuzda Green Park’ta görüşürüz!” Pazar sabahı ve saat dokuz… Aynı cümlede kullanılmaması gereken kelimelerdi bunlar bizim için. Üstelik Green Park denilen yer İstanbul’un hangi yakasında oturursanız oturun “uzak” bir diyardı. T3 ekibi olarak her zaman sorumluluklarımızın bilincinde olduğumuzdan “Biz bunu da başarırız” diyerek yola çıktık. Noyan, Oktay ve fotoğrafçımız Cihan Avrupa; Eren, Feyza, Selver ve ben Anadolu Yakası’ndan süper maceramızı yaşayabilmek için harekete geçtik. Kararlaştırılan saate tüm ekip sadık kalmıştı. Tabii küçük bir aksaklık dışında… Ares Paintball’un sitesinden çıkış aldığımız yol haritası sadece bizde bulunuyordu. Dolasıyla cep telefonuyla diğer ekibe kılavuzluk etmek durumunda kaldık. İşin ilginç tarafı haritanın bizim arabada olmasına rağmen kaybolan taraf biz olmuştuk. Diğer ekip çoktan Green Park’a varmış, çaylarını yudumlarken biz nasıl oluyorsa kilometrelerce gittikten sonra başlangıç noktasına dönmüştük. Biraz gecikmeyle T3 ekibi olarak paintball’da tüm marifetlerimizi göstermek üzere toplanmıştık. Paintball oynanacak alana gittiğimizde orada bizi, sonradan bu işte ne kadar usta ve acımasız olduklarını öğreneceğimiz Ares ekibi bekliyordu.

Son 20 yıldır dünyada yaygın bir şekilde oynanan paintball, ülkemize dokuz yıl önce girdi. Paintball, bir "takım ve strateji" oyunuydu. Her oyuncunun yüzünde, kırılmaz camlı özel bir maskesi ve elinde ise özel, gazlı tüfekleri bulunuyordu. Her ne kadar tüfekler görünümleriyle gerçek silahları andırsa da mermi yerine kullanılan boya kapsüllerinin nişasta ve tuzdan yapıldığını öğrenince rahatladık. Üstelik kullanılan boya kapsülleri doğa dostuymuş ve çevreyi kirletmeden kendiliğinden yok oluyordu. Paintball oynayacak kadınları rahatlacak bir haber ise kapsülün içindeki boyanın gıda boyası olduğuydu; giysilerden ıslak bir bezle dahi kolayca çıkabiliyordu.